วันที่เศร้าเสียใจที่สุดวันหนึ่งสำหรับปะรชาชนชาวไทยที่เราต้องสูญเสียสมเด็จพรเจ้าพี่นางเธอสมเด็จเจ้าฟ้ากัลนาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ อย่างไม่มีวันกลับ...สำหรับตัวผม...ผมคิดว่าประเทศไทยได้สูญเสียบุคคลสำคัญที่มีความทุ่มเทให้กับเด็กและเยาวชนในดินแดนที่ห่างไกลอีกทั้งการสานต่อโครงการแพทย์อาสา (พอศว.)ของสมเด็จย่าอีก...ทำให้พี่น้องในดินแดนที่ห่างไกลความเจริญมีพลานามัยที่ดีขึ้น

 อีกทั้งหนังสือที่ท่านทรงนิพนธ์ยังทำให้เป็นการเปิดความรู้เปิดโลกทัศน์ให้เยาวชนไทยได้มีความรู้โดยที่ไม่จำเป็นต้องเดินทางไปอีกด้วย....

สุดท้ายตัวผมเองรู้สึกว่าท่านเปรียบเสมือนอากาศที่มองไม่เห็นแต่มีความสำคัญ...ตลอดไป